Posty oznaczone “Kończyce Wielkie”

Kończyce Wielkie

Kończyce Wielkie

Share Button

Kończyce Wielkie położone są w województwie śląskim, w powiecie cieszyńskim, w gminie Hażlach, w historycznych granicach regionu Śląska Cieszyńskiego. Pierwsza wzmianka o Kończycach Wielkich zwanych wtedy Kończycami Książęcymi, pochodzi z około 1305 roku. W tym czasie biskupstwo wrocławskie sporządziło tzw. „Księgę uposażeń”, czyli wykaz osad zobowiązanych do płacenia dziesięciny na rzecz biskupów wrocławskich. Zaś w roku 1335 w spisie nuncjusza papieskiego Gelharda Kończyce Wielkie figurują jako wioska odprowadzająca daninę świętopietrza (świętopietrze – danina płacona bezpośrednio do Watykanu, uiszczana do dziś). Wieś politycznie znajdowała się wówczas w granicach utworzonego w 1290 piastowskiego (polskiego) księstwa cieszyńskiego. Od pobliskich Kończyc Małych różniła się tym, że były wsią rycerską. Własnością książąt cieszyńskich była do XV wieku. Kolejne wieki to częste zmiany właścicieli, była własnością Mniszków z Kończyc, Karwińskich z Karwiny i Bludowskich z Błędowic. W ręce Wilczków wieś weszła w wyniku małżeństwa Ewy Bludowskiej z Mikołajem Wilczkiem z Dobrej Ziemicy na początku XVII wieku, a w XIX weszła w posiadanie hrabiowskiego rodu Larisch von Mönnich. Ostatnią właścicielką Kończyc Wielkich oraz rodowego pałacu była hrabina Gabriela von Thun und Hohenstein, znana filantropka, w młodości dama wiedeńskiego dworu, żona hrabiego Ferdynanda Thuna, adiutanta cesarza Franciszka Józefa I, znana powszechnie jako „Dobra Pani z Kończyc Wielkich”. Po wojnie komunistyczne władze odebrały jej pałac.
W Kończycach Wielkich utworzono ścieżkę zdrowia, która upamiętnia w/w Gabrielę hrabinę Thun-Hohenstein. Na ścieżce znajdują się cztery zabytki, które warto zobaczyć. Pierwszy z nich to: Zabytkowy Pałac z przełomu XVII i XVIII wieku (w stylu Baroku Francuskiego) Hrabiny Gabrieli von Thun und Hohenstein, kolejny położony obok pałacu zabytek to kaplica, w której znajdują się groby właścicieli wsi. Trzeci zabytek to jeden z największych drewnianych na Śląsku Cieszyńskim, wybudowany w 1777 roku a przebudowany w XIX wieku, kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła i czwarty to pięknie odnowiony Folwark Ziemiański z 1760 roku „Karłowiec”. Do roku 1945 Folwark był własnością hrabiny Gabrieli von Thun und Hohenstein. Obecnie gospodarstwo agroturystyczne. Ponadto warto zwrócić uwagę na pomniki przyrody – dwa okazałe dęby szypułkowe liczące ponad 750 lat oraz Zielona Grusza, ciekawostka historyczno-przyrodnicza, o której mówi się że, posadzono ją na pamiątkę zniesienia pańszczyzny w roku 1848.

 

 


Zabytki na ścieżce zdrowia Hrabiny Gabrieli Thun-Hohenstein

 

Gabriela hrabina von Thun und Hohenstein (1872-1957)

Pałac w Kończycach Wielkich
Wielkokończycka posiadłość rodowa powstała pod koniec XVII wieku, prawdopodobnie na miejscu wcześniejszej budowli z XVI wieku. Pałac zbudował marszałek krajowy Księstwa Cieszyńskiego, baron Jerzy Fryderyk Wilczek, syn kończyckiego dziedzica Frderyka Jerzego Wilczka i Francuzki Joanny de Ferret. Budynek był wielokrotnie przebudowywany i powiększany. Swoje obecne, barokowo-klasycystyczne, francuskie wykończenie uzyskał pod koniec XIX wieku. Obok pałacu kolejni właściciele Kończyc – Harasowscy z Harasowa, wystawili w 1776 roku murowaną kaplicę, w której znajdują się groby właścicieli wsi. W 1825 roku kończycki pałac wybrała na swoją rezydencję hrabina Henrietta Larisch von Monnich. Jednak w pamięci mieszkańców ziemi cieszyńskiej zapisała się w szczególności ostatnia jego posiadaczka, której warto poświęcić chwilkę – hrabina Gabriela von Thun und Hohenstein. Była dziedziczką rodu Larischów-Monnichów, wyszła za hrabiego Feliksa Thuna Hohensteina adiutanta cesarza Franciszka Józefa I. Uważana była za jedną z najurodziwszych dam dworu cesarzowej. Hrabina zapisała się w pamięci mieszkańców jako ”Dobrą Panią z Kończyc Wielkich” organizowała zbiórki pieniedzy dla biednych, przyjęcia w przypałacowym ogrodzie dla dzieci z okolicy. Starała się także załatwiać kończyckiej młodzieży dostęp do opieki medycznej i edukacyjnej wspierając stypendiami bardziej uzdolnionych. Angażowała się nie tylko w życie Kończyc Wielkich, ufundowała jeden z pawilonów Szpitala Śląskiego w Cieszynie. Mimo że z urodzenia była Austriaczką, wspierała propolskie działania m.in w 1914 roku legiony Józefa Piłsudskiego, zaś w roku 1918 Radę Narodową dla Śląska Cieszyńskiego. Za swoje zasługi została wyróżniona honorowym obywatelstwem miasta Cieszyna, natomiast polskie władze państwowe odznaczyły ją Orderem Odrodzenia Polski „Polonia Restituta”. Po II wojnie światowej komunistyczne władze odebrały hrabinie majątek ziemski w Kończycach Wielkich oraz pałac, tworząc w nim w 1952 roku dom dziecka. Hrabina nie opuściła jednak Polski, lecz zamieszkała w skromnych warunkach w Cieszynie, gdzie zmarła w 1957 roku. Pochowano ją na kończyckim cmentarzu w rodzinnym grobie obok męża i siostry.
Historia urokliwego, położonego w pięknej okolicy pałacu, w którym hrabina spędziła większą część życia, nadal wzbudza duże zainteresowanie. Trójkondygnacyjny budynek pałacu zbudowany jest na planie litery L. Od północno-zachodniej strony znajduje się dobudowane później skrzydło. Obie części łączy czworoboczna wieża z czterospadowym hełmem. Na pierwszym piętrze, znajduje się sala reprezentacyjna z wyjściem na taras nad podcieniem. Od strony wejścia głównego na poziomie I piętra znajduje się taras oparty na filarach. Budynek jest częściowo podpiwniczony w narożniku południowo wschodnim oraz w kwadratowej części skrzydła południowego. Wokół niego powstał angielski park krajobrazowy ze sztucznym stawem. Zespół pałacowo-parkowy został wpisany do rejestru zabytków na podstawie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Bielsku Białej.
Od 2007 roku kończycki barokowo-klasycystyczny pałac rodu Larisch von Mönnich znajduje się w rękach prywatnych właścicieli, którzy wraz z przyległym parkiem nabyli go od reprezentujących Skarb Państwa władz Powiatu Cieszyńskiego. Plany utworzenia w Kończycach Wielkich hotelu niestety nie powiodły się, więc pod koniec roku 2010 zespół pałacowo-parkowy został ponownie wystawiony do sprzedaży.

Kaplica zamkowa Opatrzności Bożej
Późnobarokowa kaplica Opatrzności Bożej znajduje się tuż obok pałacu Larischów, po jego wschodniej stronie. Wcześniej w tym miejscu wznosił się drewniany obiekt z 1686 roku. W 1767 roku zbudowano kaplicę z cegły i kamienia, zwieńczoną prezbiterium na północ. W XIX wieku stała się ona miejscem coraz liczniejszych pielgrzymek z najbliższej okolicy i Cieszyna. W oknach prezbiterium kaplicy znajdują się dwa „witraże” z przedstawieniem Opatrzności Bożej i Świętej Rodziny. Nie są to jednak witraże wykonane w tradycyjnej formie ze szklanych płytek łączonych ołowianymi ramkami, lecz nowoczesne obrazy wyrzeźbione w pleksiglasie. W 1938 roku podarował je kaplicy jeden z synów hrabiny Gabrieli Thun-Hohenstein, który w 1928 roku jako pierwszy rozpoczął w Niemczech produkcję szkła organicznego, czyli pleksiglasu.

Folwark ziemski „Karłowiec”
Folwark zbudowano w 1760 roku. Wcześniej w tym miejscu istniał folwark o zabudowie drewnianej. Po wojnie, przez krótki okres, znajdowało się w nim gospodarstwo rolne Wyższej Szkoły Gospodarstwa Wiejskiego. Dalsza historia folwarku związana jest z powstałą w 1952 roku Stadniną Koni w Pruchnej. W gospodarstwie w Kończycach Wielkich hodowane bydło mleczne, a także w mniejszym zakresie konie. W latach 2009-2010 w folwarku pod nadzorem konserwatora zabytków przeprowadzono prace remontowe i modernizacyjne, które przystosowały ten obiekt do roli gospodarstwa agroturystycznego. Dziś w zabudowaniach mieści się sala przyjęć na 150 osób oraz pokoje gościnne. [www.facebook.com/folwark1760]

Źródło: Tablice informacyjne, Wikipedia, Przewodniki, Informator turystyczny – Śląsk Cieszyński

 

 

 


Kościół pw. ś. Michała Archanioła
Parafia w Kończycach Wielkich została po raz pierwszy wzmiankowana w spisie świętopietrza z 1335 roku. Poprzednik obecnego kościoła, również drewniany i pod tym samym wezwaniem, lecz mniejszy, opisany jest w protokołach wizytacyjnych z 1679 i 1688 roku. Protokół z 1679 roku brzmi: „W Wielkich Kończycach kościół parafialny św. Michała Archanioła drewniany, uważany za konsekrowany ze względu na zwyczaj obchodzenia kiermasza w 16 niedzielę po Zielonych Świątkach pod patronatem miejscowego pana, którym jest pan baron Jerzy Fryderyk Wilczek z Dobrej i Hulczyna„. Nowe szczegóły mieści protokół wizytacyjny z 1680 roku „Kościół parafialny pod wezwaniem św. Michała Archanioła, który znajdował się w rękach heretyków, jest cały drewniany i starożytny, ściany są pomalowane„. Obecny kościół wybudowano w 1777 roku. Data ta jest uwidoczniona na ławkach kościelnych, potwierdzona także notatkami, znajdującymi się w archiwum parafialnym oraz na belce pod oratorium z prawej strony. Kościół zawdzięcza swoje powstanie w tym czasie niezwykłej ofiarności proboszcza ks. Szymona Świeżego z Kończyc Wielkich. W 1774 rozpoczęto budować nowy i obecny kościół parafialny. Gdy po trzech latach ukończono wznosić dach, stary kościół rozebrano. Ze starego kościoła zachowano zamontowane w wieży dzwony, na największym można wyczytać rok powstania 1489, mniejszy jest z 1555 roku. Trzeci dzwon w starym kościele był z 1623, a sygnaturka z 1752. Warto dodać iż, zasłużonego księdza proboszcza Szymona Świeżego pochowano przed prawym ołtarzem bocznym św. Filomeny, a podczas wymiany drewnianej posadzki w latach 1980-1981 natrafiono na kości ludzkie, przypuszcza się, że są to właśnie szczątki ks. Szymona Świeżego.
Dziś świątynia uważana jest za największy drewniany kościół na Śląsku Cieszyńskim. Ściany wieży są dość mocno pochylone co przy jej wysokości zapewnia stabilność podczas kołysania dzwonów. Budynek ogólnie jest konstrukcji zrębowej, który stoi na podmurowaniu. Kościół jest jednonawowy, z węższym i niższym prezbiterium, zwróconym na południowy wschód. Wnętrze kryje płaski strop. Wyposażenie jest skromne i barokowe. Ołtarz główny przedstawia patrona świątyni, św. Michała Archanioła, a poza nim w świątyni mieszczą się dwa boczne, XIX-wieczne ołtarze, warto również zwrócić uwagę na rokokową chrzcielnicę z wizerunkiem chrztu Chrystusa. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego.

 Źródło: Tablica informacyjna przy kościele, Wikipedia, Informator turystyczny – Śląsk Cieszyński

 


Inne ciekawe miejsca na Śląsku Cieszyńskim

 

 


 

 


 

Zamek Zebrzydowice

Zamek Zebrzydowice

Share Button

Powstanie Zebrzydowic łączyć można z akcją osadniczą prowadzoną przez pierwszego księcia Mieszka I po utworzeniu w 1290 roku Księstwa Cieszyńskiego. Leżące na jego zachodnich rubieżach Zebrzydowice zostały obsadzone przez książąt szlachtą, której zadaniem była ochrona granic. Pierwsza pisemna wzmianka o Zebrzydowicach znajduje się w wykazie wsi płacących dziesięcinę biskupom wrocławskim z 1305 roku.

Na szczycie fasady okrągły kamienny kartusz z herbem baronów de Mattencloit i von Bessów

Pierwotnie zebrzydowicki zamek był budowlą obronną wzniesioną w stylu gotyckim o czym świadczą, datowane na XV i XVI wiek, zachowane fragmenty murów oraz jego dogodne do obrony położenie. Pierwszym, znanym rodem, władającym Zebrzydowicami był staropolski szczep Korniców. Ich następcą byli Liszkowie z Niemieckiej Lutynii właściciele Zebrzydowic w latach 1524-1583. W wyniku licznych transakcji i podziałów spadku po kolejnych właścicielach Zebrzydowic wieś została podzielona na dwie części. Ten stan trwał od 1583 do 1747 roku. Wtedy to utrwaliły się nazwy Zebrzydowic Dolnych i Górnych używane do dziś. Najświetniejszy okres zamku przypada na lata 1747-1888. Wtedy to Zebrzydowice były własnością rodu baronów de Mattencloit, dla których zebrzydowicki zamek był główną siedzibą. Z tego okresu datuje się też gruntowna przebudowa zamku, który wtedy zatracił cechy obronne na rzecz funkcji reprezentacyjno-mieszkalnych. Tak powstał zachowany do dziś, zbudowany na rzucie prostokąta, piętrowy pałac w stylu niemieckiego baroku. Ściany parteru pałacu zostały oszkarpowane, czyli dobudowano na zewnątrz od ścian budynku filary, co przypominało obronny charakter budowli. Pierwsze piętro oddzielone zostało gzymsem od przysadzistego przyziemia. Jego narożniki zostały zaokrąglone, a elewacje ozdobiono. Główną ozdobą frontowej ośmioosiowej fasady stał się przewyższający ją ryzalit (wypukłość elewacji budynku, o szczególnie dużej dekoracyjności), z szeroką bramą w parterze, na piętrze zwieńczony trójkątnym przyczółkiem. W jego szczycie umieszczono okrągły kamienny kartusz z herbem baronów de Mattencloit i von Bessów. Wokół herbów znajduje się nieczytelny napis dotyczący fundatorów oraz zatarta data, którą określa się na rok 1760. Pomieszczenia parteru wraz z dużą przelotową sienią posiadały sklepienia kolebowe z lunetami, żaglowe i nieckowe, natomiast na piętrze pokoje były nakryte belkowymi stropami. Nie zachowały się przekazy o ówczesnym wyglądzie wnętrz, można jedynie przypuszczać, że piętro posiadało reprezentacyjny charakter, z dekoracyjnymi posadzkami i stolarką, ścianami i sufitami zdobionymi sztukaterią i polichromią oraz bogatymi kaflowymi piecami, jak miało to miejsce w innych śląsko-cieszyńskich rezydencjach. Po stronie północno-zachodniej pałacu rozciąga się, ukształtowany w formie dwóch tarasów, prawie dwuhektarowy park. W 1888 roku Zebrzydowice, w związku ze znacznym zadłużeniem majątku zostały wystawione na sprzedaż. Nabył je, wraz z zamkiem hrabia Henryk Larisch von Monnich. Sam zamek stracił wtedy swój rezydencjalny charakter stając się siedzibą administracji majątku. Uszkodzony w znacznym stopniu podczas działań wojennych, został odbudowany w latach sześćdziesiątych XX wieku. W 2004 roku, przy współudziale środków z programu SAPARD przeprowadzono remont dziedzińca zamkowego. Obecnie w zamku mieści się siedziba gminnego Ośrodka Kultury i restauracja. Na przy zamkowym stawie Młyńszczok, utworzono w ostatnich latach ośrodek sportów wodnych – kąpielisko oraz przystań wodną z spacerowym molo.
Będąc w Zebrzydowicach trzeba również odwiedzić zabytkowy kościół, pw. Wniebowzięcia NMP, znajduje się on niedaleko zamku, przy tej samej ulicy ks. Janusza 13. Ulica nazwana została od imienia proboszcza tutejszej parafii Antoniego Janusza. Świątynia jest zachowana w stylu barokowym, orientowana. W kaplicy znajduje się chrzcielnica z barokową rzeźbą św. Jana Chrzciciela, a okna prezbiterium są zdobione witrażami prof. Adama Bunscha z Krakowa. Warto również przyjrzeć się płytom nagrobnym, które umieszczone są w kościele, wiele z nich jest zabytkowych, a zwłaszcza jedyny przykład rzeźby renesansowej rycerza z 1572 roku na płycie nagrobnej Jerzego Liszki w lewej ścianie prezbiterium, uważany jest za najpiękniejszy na Śląsku Cieszyńskim – wzór renesansowej rzeźby nagrobnej.

Źródło: Tablica informacyjna Zamek Zebrzydowice, Śląsk Cieszyński – Informator Turystyczny 2015

 

 


 

 


Zobacz inne miejsca na Śląsku Cieszyńskim

 

 


 

Zamek Kończyce Małe

Zamek Kończyce Małe

Share Button

Kończyce Małe to wieś sołecka w gminie Zebrzydowice, w powiecie cieszyńskim, w województwie śląskim. Położona w historycznych granicach regionu Śląska Cieszyńskiego. Początkowo wieś stanowiła własność Piastów cieszyńskich, potem dostała się w ręce szlachty wynagradzanej przez książąt za oddanie i wierność. Pierwsza pisemna wzmianka o Kończycach Małych znajduje się w wykazie wsi płacących dziesięcinę biskupom wrocławskim z 1305 roku. Przypuszcza się, że już wtedy we wsi istniał dwór.

Na portalem bramnym wmurowano kamienne płaskorzeźbione nadproże z herbem Siedlnickich.

Pierwotna budowla, będąca zamkiem gotyckim, została wybudowana przez ród Golasowskich pod koniec XIV wieku, jako obiekt obronny. W latach 1538-1656 właścicielami zamku był ród Czelów z Czechowic, który był jednym z najstarszych w księstwie cieszyńskim. Okres ich dominacji ukoronowany został karierą Jana Czeli jako kanclerza księstwa cieszyńskiego. Jego syn – Piotr wraz z żoną Katarzyną z Odrowąż Sedlnickich podczas swych rządów rozbudowali zamek, nadali mu renesansową formę z reprezentacyjnym arkadowym dziedzińcem, zachowany w znacznym stopniu po dziś dzień. Składał się on wtedy z czterech skrzydeł, których dwa zajmował dom mieszkalny, a dalsze dwa budynki gospodarcze. W narożniku płd-wsch umieszczono bramę wjazdową, a całe założenie zostało otoczone fosą. Reprezentacyjny arkadowy dziedziniec w tamtych czasach był niespotykany w innych siedzibach szlachty cieszyńskiej, przez co zamek ten bywał nazywany Cieszyńskim Wawelem. Z rąk rodu Czelów kończyckich zamek przeszedł pod władanie Pełków (1657- 1837) z Nowego Miasta (herbu Pogonia). Utracił też wtedy swoje znaczenie obronne, zasypano fosy, a na zewnątrz zamku utworzono romantyczny ogród w stylu angielskim. Pełkowie zostają właścicielami wsi na najbliższe 180 lat. W 1837 roku Maksymiliana Osthaus von Bassy wdowa po Jerzym Pełce przenosi się do Wiednia i sprzedaje Kończyce wzbogaconemu chłopu, Janowi Andrzejowi Folwarcznemu. Jego syn w 1880 roku dokonał generalnego remontu i przebudowy siedziby. Ostatnią właścicielką zamku była wnuczka Folwarcznego – Hildegarda Wurzian. Opuszcza go przed wkroczeniem wojsk Armii Czerwonej i udaje się do Niemiec. Podczas II wojny światowej zamek uległ znacznym uszkodzeniom oraz został doszczętnie splądrowany. Po wojnie majątek przejął Skarb Państwa i w latach 1956-1957 przeprowadzono jego odbudowę. Kolejny generalny remont został wykonany w latach 1993-1995 przez Gminę Zebrzydowice.
Przywrócony do dawnej świetności zamek składa się z dwóch prostopadłych do siebie, kamienno-ceglanych, prostokątnych skrzydeł. Jest budowlą piętrową, tylko częściowo podpiwniczoną. Proste elewacje zewnętrzne podzielone są poziomym gzymsem między kondygnacjami, część okien posiada kamienne, profilowane obramowania. U zbiegu skrzydeł umiejscowiono bramę wjazdową wraz z sienią. Nad renesansowym portalem bramnym wmurowano kamienne płaskorzeźbione nadproże z datą 1560 rok oraz herbem Siedlnickich.
Dziś zamek nie tylko stanowi atrakcję turystyczną, ale służy również miejscowej społeczności. Mieści się w nim Gościniec Zamkowy, restauracja, w której organizowane są imprezy okolicznościowe, karczma, hotel, Izba Regionalnej Wsi Cieszyńskiej, filia Gminnej Biblioteki oraz siedziba miejskich zespołów regionalnych i stowarzyszeń.

Źródło: Tablica informacyjna Zamek Kończyce Małe, Śląsk Cieszyński – Informator Turystyczny 2015, Przewodniki Turystyczne, Wikipedia

 

 


Mini muzeum – Izba Regionalna Ziemi Cieszyńskiej

 

W zameku w Kończycach Małych, na piętrze znajduje się Izba Regionalna Wsi Cieszyńskiej. Istnieje ona od 1997 roku powstała z inicjatywy byłych nauczycielek miejscowej szkoły, przy współpracy z Kołem Gospodyń Wiejskich w Kończycach Małych.
Obrazuje codzienne życie mieszkańców Kończyc Małych i okolic. Mini muzeum składa się z dwóch sal wystawowych oraz przedpokoju, w którym zgromadzono narzędzia służące do wytwarzania najpotrzebniejszych w gospodarstwie domowym rzeczy. Pokazane są przybory stolarskie, masarskie, szewskie, rymarskie oraz pszczelarskie. Znajduje się tam również ekspozycja rękodzieła ludowego: przykłady tradycyjnego haftu, ozdób bibułkowych, malarstwa na szkle oraz rzeźby. W pierwszej sali można zobaczyć rekonstrukcję wystroju dawnej kuchni i izby paradnej. Na uwagę zasługuje, mająca 250 lat kołyska oraz skrzynie wyprawne. Wystawione są także kobiece stroje regionalne jakie nosiły „od święta” panny oraz mężatki. Odrębną część ekspozycji zajmują narzędzia związane z produkcją mąki, wypiekami chleba i domowym wyrobem sera i masła.
W drugiej sali w gablotach, zgromadzono stare dokumenty, czasopisma oraz książki. Znajdziemy tam m.in. wydaną w 1857 roku pierwszą na Śląsku Cieszyńskim katolicką książkę do nabożeństwa w języku polskim opracowaną przez proboszcza z Zebrzydowic. Znajduje się tam również kolekcja obrazów o tematyce religijnej, militariów, kołowrotków tkackich, przyborów fryzjerskich, lamp i żelazek. Szczególnie cennymi eksponatami są: apteczka polowa żołnierza austriackiego z czasów I wojny światowej, XIX wieczny obraz Matki Boskiej oraz pochodzącą z XVIII wieku Biblie w przekładzie Marcina Lutra.
Izba Regionalna Wsi Cieszyńskiej otwarta jest w środy i piątki w godz. od 14:00 do 16:00. Możliwe jest także zwiedzanie w inne dni tygodnia po uprzednim umówieniu telefonicznym (telefon 32 4693334).

Galeria zdjęć – www.izbaregionalna.konczyce.pl

 


 

 


Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Kończycach Małych

 

Będąc w Kończycach Małych można również odwiedzić zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Ten jednonawowy kościół wzniesiony został w 1713 roku na miejscu poprzedniego drewnianego kościoła, przez dziedzica Pełke. Obok niego stanęła drewniana wieża, którą dopiero w 1818 roku zastąpiono murowaną. Wewnątrz kościoła, przed prezbiterium, znajduje się renesansowe epitafium rycerza Zygmunta Wyszkoty z 1568 roku. Największą wartość w kościele ma uznawany przez miejscowa ludność za cudowny XVI-wieczny obraz „Matki Boskiej Kończyckiej”. W 1945 roku w czasie działań wojennych, kościół został poważnie uszkodzony i splądrowany, obraz został jednak nietknięty. Od roku 1960 kościół i stary cmentarz jest pod ochroną, jako cenny zabytek kultu religijnego na Ziemi Cieszyńskiej.

[www.konczycemale.duszpasterstwa.bielsko.pl]

 

 

 


Zobacz inne miejsca na  Śląsku Cieszyńskim

 

 


 

Go Top